Przysz\u0142o\u015b\u0107. Jest w niej co\u015b takiego, \u017ce zazwyczaj wydaje si\u0119 bardziej intryguj\u0105ca od swoich kole\u017canek – przesz\u0142o\u015bci i tera\u017aniejszo\u015bci. Gdyby to by\u0142y kobiety, to z pewno\u015bci\u0105 przysz\u0142o\u015b\u0107 by\u0142aby najbardziej seksowna z ca\u0142ej tr\u00f3jki, bo kusi swoj\u0105 nieuchwytno\u015bci\u0105 – jeszcze nie pozna\u0142em nikogo, kto wie, jak wygl\u0105da, ale wszyscy s\u0105 na ni\u0105 tak samo napaleni. No w\u0142a\u015bnie, tylko sk\u0105d si\u0119 bierze przekonanie, \u017ce wczoraj by\u0142o kiepsko, dzisiaj jest jeszcze gorzej, ale jutro… No jutro Panie drogi, to powinno wyj\u015b\u0107 s\u0142o\u0144ce w ko\u0144cu! Dzisiaj o tym, dlaczego niebezpiecznie jest pok\u0142ada\u0107 wszelkie nadzieje w przysz\u0142o\u015bci.
\n<\/p>\n
Cho\u0107 powy\u017cszy wst\u0119p mo\u017ce mie\u0107 w sobie nutk\u0119 pesymizmu, to tylko dlatego, \u017ce czasami takie nastawienie dzia\u0142a na nasz\u0105 korzy\u015b\u0107. Nie pisz\u0119 jednak, \u017ce nie warto jest wierzy\u0107, \u017ce gdzie\u015b tam kiedy\u015b wszystko si\u0119 uda. Bo warto. Z drugiej strony \u017cycie jest tak nieprzewidziane, \u017ce trudno w nim upatrywa\u0107 okazji do snucia plan\u00f3w na najbli\u017csze kilkadziesi\u0105t lat w szczeg\u00f3\u0142owych kilkudziesi\u0119ciu punktach i podpunktach. Oczywi\u015bcie pewne sprawy wr\u0119cz nale\u017cy zaplanowa\u0107, ale nie powinna to by\u0107 skostnia\u0142a wizja, bo zawsze istnieje ryzyko, \u017ce w jakiej\u015b kwestii si\u0119 nam nie powiedzie. I wtedy pojawia si\u0119 problem. <\/p>\n
Najwi\u0119ksze niebezpiecze\u0144stwo, jakie niesie za sob\u0105 nieustanne patrzenie w przysz\u0142o\u015b\u0107, to przede wszystkim mo\u017cliwo\u015b\u0107 zawiedzenia si\u0119, gdy nasze wyobra\u017cenia na temat \u017cycia i \u015bwiata nie zi\u015bci\u0142y si\u0119 w czasie, w kt\u00f3rym tego oczekiwali\u015bmy. Mo\u017cna by rzec, \u017ce jest to jeden z najwi\u0119kszych problem\u00f3w hipotetycznego Kowalskiego, kt\u00f3ry mia\u0142 w czerwcu dosta\u0107 awans i podwy\u017ck\u0119, ale potworny szef poklepa\u0142 go jedynie po plecach i ledwo pozwoli\u0142 na d\u0142u\u017cszy urlop. Co wtedy czuje Jan? Kowalski rzecz jasna? Jest rozczarowany, przybity, przestaje u\u017cywa\u0107 dezodorantu pod pach\u0119 i nie chce mu si\u0119 chodzi\u0107 do roboty. Ca\u0142a sprawa awansu, a co za tym idzie – wi\u0119kszych zarobk\u00f3w, mia\u0142a mu da\u0107 t\u0119 cudown\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107 pocz\u0119cia pierworodnego syna (Leonarda) lub c\u00f3rki (Marii), poprzedzon\u0105 wakacjami na Majorce. Zauwa\u017c, \u017ce ten uroczy \u0142a\u0144cuch przyczynowo-skutkowy ma miejsce, ale w przysz\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra istnieje wy\u0142\u0105cznie jako wyobra\u017cenie ludzkiego umys\u0142u. <\/p>\n
Okazuje si\u0119 wi\u0119c, \u017ce Kowalski musi poczeka\u0107. Niewa\u017cne, czy b\u0119dzie czeka\u0107 na awans, czy poka\u017ce \u015brodkowy palec swojemu szefowi i znajdzie bardziej dochodowe zaj\u0119cie, bo to wszystko wymaga czasu. Wydaje si\u0119, \u017ce to w\u0142a\u015bnie PRZYSZ\u0141O\u015a\u0106 rozdaje karty. A my, niczym wyznawcy dnia jutrzejszego – wierzymy, \u017ce wkr\u00f3tce los da nam to, czego oczekujemy. A je\u015bli nie da, to, no przepraszam, ale czeka nas cierpienie i \u015bmierdz\u0105ce pachy. B\u00f3l rodzi si\u0119 z oporu, bo op\u00f3r stawiamy w\u0142a\u015bnie wtedy, gdy nie potrafimy zaakceptowa\u0107 przysz\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra nadesz\u0142a, i kt\u00f3ra, de facto, w tym momencie staje si\u0119 chwil\u0105 obecn\u0105, a zaraz po tym zamienia si\u0119 w struchla\u0142\u0105 przesz\u0142o\u015b\u0107.<\/strong> Czy op\u0142aca si\u0119 nadmiernie oczekiwa\u0107? To by\u0142o pytanie retoryczne. Je\u017celi nie oczekujesz – nie mo\u017cesz si\u0119 zawie\u015b\u0107. <\/p>\n Jest takie pi\u0119kne powiedzenie zen: “Pada \u015bnieg, ka\u017cdy p\u0142atek ma swoje miejsce”<\/em>. Ka\u017cdy p\u0142atek jest inny, spada w czasie, w kt\u00f3rym powinien spa\u015b\u0107. To wszystko dzieje si\u0119 w chwili obecnej. \u015anieg nie narzeka, \u017ce stopi\u0142 si\u0119 za wcze\u015bnie, albo \u017ce spad\u0142 nie o tej porze roku, bo chcia\u0142 mie\u0107 swoje “spektakularne wej\u015bcie”. To dzieje si\u0119 bez opor\u00f3w, wszystko ma sw\u00f3j czas i swoje miejsce. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 ludzi nie potrafi zaakceptowa\u0107 tera\u017aniejszo\u015bci – jedynej realnej formy czasu, bo przesz\u0142o\u015b\u0107 i przysz\u0142o\u015b\u0107 jest tworem umys\u0142u, kt\u00f3ry istnieje tylko w naszych g\u0142owach. Dlatego tak wielu ludzi nienawidzi swojego \u017cycia – przeklinaj\u0105c chwil\u0119 obecn\u0105, dusz\u0105c si\u0119 w\u0142asn\u0105 rzeczywisto\u015bci\u0105. <\/p>\n Wielu te\u017c traktuje tera\u017aniejszo\u015b\u0107, jako wy\u0142\u0105cznie \u015brodek do celu, innymi s\u0142owy – wierzy, \u017ce zapracuje na lepsz\u0105 przysz\u0142o\u015b\u0107, trac\u0105c tym samym z oczu wszelkie dobra, kt\u00f3re oferuje im \u017cycie w chwili obecnej. Teraz wydaje si\u0119 nic nie znacz\u0105cym stanem. W ten spos\u00f3b t\u0119sknimy za przesz\u0142o\u015bci\u0105, wyczekuj\u0105c przysz\u0142o\u015bci, marnotrawi\u0105c kolejny dzie\u0144 na wspomnienia i marzenia, kt\u00f3re nie istniej\u0105.<\/strong> Jakim cudem takie nastawienie mo\u017ce da\u0107 komukolwiek szcz\u0119\u015bcie? <\/p>\n W coachingu przysz\u0142o\u015b\u0107 ma szczeg\u00f3lne znaczenie. W przeciwie\u0144stwie do np. niekt\u00f3rych szk\u00f3\u0142 psychoterapeutycznych, gdzie skupia si\u0119 i “rozdrapuje” g\u0142\u00f3wnie wydarzenia z przesz\u0142o\u015bci, coaching jest zorientowany na dzia\u0142ania dotycz\u0105ce przysz\u0142ych los\u00f3w klienta. Ten rodzaj planowania, zak\u0142ada pewne efekty w okre\u015blonym czasie, przy czym od pocz\u0105tku skupia si\u0119 r\u00f3wnie\u017c na tym, jakie zasoby i umiej\u0119tno\u015bci posiada si\u0119 ju\u017c teraz, tworz\u0105c most wsp\u00f3\u0142pracy pomi\u0119dzy tera\u017aniejszo\u015bci\u0105 a przysz\u0142o\u015bci\u0105. Dzia\u0142anie ku realizacji celu jest z regu\u0142y podejmowane natychmiastowo po ustaleniu drogi, jak\u0105 nale\u017cy przej\u015b\u0107, aby osi\u0105gn\u0105\u0107 sukces b\u0105d\u017a lepsze rezultaty na konkretnej, \u017cyciowej p\u0142aszczy\u017anie. <\/p>\n Ca\u0142y potencja\u0142 niespe\u0142nionego pragnienia jest spalany poprzez dzia\u0142anie. Nie ma tam mowy o suchych marzeniach, tudzie\u017c czepianiu si\u0119 wydarze\u0144 z przesz\u0142o\u015bci. Liczy si\u0119 to, co zrobimy w chwili obecnej, bo tylko w\u00f3wczas mamy si\u0142\u0119 sprawcz\u0105. Przysz\u0142o\u015b\u0107 (wizja spe\u0142nionego zamierzenia) jest tylko drogowskazem. Skupienie jest nakierowane na obecny etap osi\u0105gania celu, czyli konkretnej czynno\u015bci, kt\u00f3r\u0105 nale\u017cy w danym czasie podj\u0105\u0107. <\/p>\n By\u0107 mo\u017ce kojarzysz takie samorozwojowe powiedzonko: “Sta\u0144 si\u0119 najlepsz\u0105 wersj\u0105 siebie”<\/em>. Na pierwszy rzut oka wydaje si\u0119, \u017ce to wyj\u0105tkowo szlachetna maksyma. I je\u015bli nie potraktuje si\u0119 jej zbyt serio, to rzeczywi\u015bcie tak jest. Niebezpiecznie jest natomiast po\u015bwi\u0119ci\u0107 ca\u0142e swoje \u017cycie, na stanie si\u0119 kim\u015b doskona\u0142ym. G\u0142\u00f3wnie dlatego, poniewa\u017c nie ma czego takiego, jak doskona\u0142o\u015b\u0107 – zawsze mo\u017cna bardziej przypakowa\u0107 na si\u0142owni, wiedzie\u0107 wi\u0119cej, zarabia\u0107 wi\u0119ksze pieni\u0105dze. W tej kwestii nie ma \u017cadnych limit\u00f3w. St\u0105d powstaje iluzja stania si\u0119 spe\u0142nionym cz\u0142owiekiem, kt\u00f3ry ju\u017c lepszy sta\u0107 si\u0119 nie mo\u017ce, a co musi znaczy\u0107, \u017ce jest szcz\u0119\u015bliwy. Niestety tak to nie dzia\u0142a. <\/p>\n Znam wiele os\u00f3b, kt\u00f3re obra\u0142y sobie za cel posiadanie wr\u0119cz niewyobra\u017calnych warto\u015bci i sukces\u00f3w, umniejszaj\u0105c sobie tak bardzo, jak tylko to mo\u017cliwe: “Je\u015bli nie zrobi\u0119 doktoratu, to jestem nikim”, “Je\u015bli nie b\u0119d\u0119 mia\u0142 45 centymetr\u00f3w w bicepsie, to zawsze b\u0119d\u0119 cherlakiem”, “Je\u015bli nie znajd\u0119 perfekcyjnej kobiety, to umr\u0119 w samotno\u015bci”<\/em>. To droga donik\u0105d, bo nawet je\u015bli uda nam si\u0119 zrealizowa\u0107 okre\u015blony cel, to wkr\u00f3tce oka\u017ce si\u0119 to niewystarczaj\u0105ce, bo satysfakcja z jakiegokolwiek osi\u0105gni\u0119cia ucieka nam sprzed oczu szybciej, ni\u017c zaj\u0105c na sterydach w g\u0119stym lesie (zjawisko adaptacji hedonistycznej<\/strong><\/a>). Ju\u017c samo zak\u0142adanie, \u017ce teraz nie jeste\u015bmy wystarczaj\u0105co “dobrzy”, sprawia, \u017ce jeste\u015bmy nieszcz\u0119\u015bliwi i czujemy si\u0119 \u017ale we w\u0142asnej sk\u00f3rze. <\/p>\n Nawet najdrobniejsza zmiana na lepsze powinna by\u0107 powodem do rado\u015bci. Skupiaj\u0105c si\u0119 na ma\u0142ym progresie – zdecydowanie \u0142atwiej jest r\u00f3wnie\u017c osi\u0105gn\u0105\u0107 sw\u00f3j “g\u0142\u00f3wny” cel, ciesz\u0105c si\u0119 z rezultat\u00f3w, kt\u00f3re pojawiaj\u0105 si\u0119 ju\u017c podczas samego procesu. W ten spos\u00f3b mo\u017cemy zyska\u0107 wi\u0119ksz\u0105 pewno\u015b\u0107 siebie<\/strong><\/a> i nie tworzy\u0107 niedo\u015bcignionego wzoru “najlepszej wersji samego siebie” w przysz\u0142o\u015bci, co niesie za sob\u0105 poczucie ogromnej ulgi i motywuje nas do dalszych osi\u0105gni\u0119\u0107.A gdzie jest miejsce na chwil\u0119 obecn\u0105?<\/h6>\n
Lepszy Ty wkr\u00f3tce, znaczy gorszy Ty teraz<\/h6>\n
\n<\/br><\/p>\n